Vrijdag 17 mei 2019 vertrok ik voor twee dagen met mijn liefste lief naar Amsterdam. Het was een frisse en zonovergoten dag en er stonden alleen maar vrolijke en fijne dingen op het programma. We hadden gekozen om er met de trein naar toe te gaan. Wel zo relaxt en met de trein reizen geeft ons altijd een vakantiegevoel. Kortom, alle omstandigheden waren picobello in orde, dus wat kon ons gebeuren? 
 

Aangekomen in Amsterdam gaan we in één streep door naar onze favoriete koffie- en taartadres:  Winkel 43 op de Noordermarkt. Als geboren en getogen Rotterdammer(t) zou je verwachten dat ik verslingerd ben aan de appeltaart van Dudok, maar nee …niets is minder waar. De allerlekkerste appeltaart is zonder twijfel die van Winkel. Na een smakelijk uurtje vertrekken we richting mijn vriendin die net bevallen is van een prachtige dochter. De hele middag kroelen we ons suf met de piepkleine Mia-Jones en stapelen we op de appeltaart nog twee beschuitjes met muisjes. Wat een zalige onbezorgde dag!

Op een drafje
Na al dat geknuffel en getut brengen we ons koffertje naar het hotel en vertrekken we naar het Rembrandtplein om jawel, weer een hapje te eten. Vanavond gaan we naar Carré, naar de voorstelling van de Edwin Evers Band. Iets waar we al lang naar uitkijken. De pasta smaakt en het biertje nog meer en we zijn zo ontspannen dat we de tijd vergeten. Met nog 11 minuten te gaan voordat de voorstelling begint gaan we op een drafje richting het theater. We moeten een kilometer overbruggen dus dat gaat ons lukken. Groot is mijn verbazing als mijn altijd fit, fris en fruitige liefste lief aangeeft dat het drafje hem niet goed bevalt. Sterker nog, het doet zeer. We staan er bij stil, maar niet te lang, want we willen graag op tijd komen. We wandelen en versnellen beurtelings onze pas en zo komen we een paar minuten voor tijd aan in Carré. Liefste lief gaat even uitblazen op een bankje, ik doe nog een snelle plas. Eenmaal terug bij het bankje is de adem weer op orde en lopen we richting de zaal.

En toen werd het stil
Vlak voordat we de zaal instappen en ik mijn lief eindelijk kan laten zien waarom ik Carré zo’n bijzonder theater vind, valt hij uit het niets voorover. En weg is hij. Al voordat ik hem om kan draaien, weet ik dat hij weg is. Hij geeft geen enkel teken van leven meer. Ik roep om hulp en wil al gaan reanimeren als er uit het niets ineens een man naast me komt zitten. Ik leg kort uit dat ik er vrijwel zeker van ben dat het zijn hart is en op dat moment neemt hij kordaat het heft in handen. Later hoor ik dat hij Paul Mark heet en hoofd bedrijfsleiding is. Hij geeft orders aan zijn team, terwijl hij reanimeert. En ik? Ik zit in blinde paniek alles te bekijken en denk maar één ding “het kan en mag zo niet eindigen …”. Een vrouw die ik niet ken neemt me in haar armen. Veel later hoor ik dat zij Helene Kin heet en samen met haar zus en hun partners vlak achter ons liepen. Klaar voor een ontspannen avondje uit. Ze wijkt niet van mijn zijde totdat mijn liefste lief, voor mijn gevoel na een eeuwigheid, reageert op de schok van de AED en zijn ogen weer opent. Helder kijkt hij me aan, ziet de paniek op mijn gezicht en zegt verschrikt “sorry schat”.

Oorzaak niet bekend
Hierna gaat het snel. Twee ambulances komen aanrijden samen met de politie en de brandweer. Vanaf dat moment geloof ik dat het goed komt. We vertrekken naar het AMC en binnen een half uur nadat zijn licht uitging in het theater, ligt hij op de hartbewaking. In totaal blijft hij twee weken in het AMC. De afdeling Cardiologie kent sindsdien weinig geheimen meer voor ons. Mijn lief ondergaat een hartkatheterisatie en er wordt een stent geplaatst. We denken dat het euvel is gevonden en opgelost, maar niets is minder waar. Dit blijkt een prachtige ‘bijvangst’, de oorzaak van het hartstilstand is en blijft onbekend. Daarom wordt er een paar dagen later een defibrillator onder zijn huid geplaatst, zodat dit nooit meer kan gebeuren. Twee weken later zijn we weer samen thuis en proberen we het gewone leven weer op te pakken. Dat blijkt in mijn geval nog niet zo simpel. Overdag heb ik moeite om mijn lief uit het oog te verliezen en ’s nachts luister ik te vaak of hij nog ademt. 

 

Keer op keer
De schatten van ons hart leven met ons mee en we worden verwend met lieve post, vele bossen bloemen en bezoek. Elk bezoek starten we met een verslag wat er nou precies op 17 mei jl. is gebeurd. Niet alleen wij zijn ons de tandjes geschrokken, alle schatten ook. En niet alleen wij snappen er niks van, zij ook niet. Dus vertellen we, keer op keer, ons verhaal. Dat vertellen is goed en fijn. Net zolang het verhaal bij ons samen de oren uitkomt. Bij zin één worden we al moe van ons zelf. Pfff … daar gaan we weer. We zijn overduidelijk klaar met het verhaal. We beseffen dat we dit gewoon kunnen zeggen en doen het daarna af met een (ultra)kort verslag of een tussentijdse update. Zo kwam ik tot het besef dat het steeds maar vertellen van hetzelfde verhaal helend werkt én dat je er, wanneer de tijd rijp is, ineens klaar mee bent. Het verhaal heeft zijn werk gedaan, hoe bijzonder is dat!

We zijn nu twee maanden verder en het gaat goed! Liefste lief herstelt als een malle en leeft zonder schroom. Mijn angsten zijn bijna overwonnen en de meeste nachten slaap ik als een roosje. We kijken terug op een turbulente tijd, zomaar ineens stond de wereld op zijn kop. Tegelijkertijd was het een hele liefdevolle tijd met veel aandacht voor elkaar en daarom koesteren we elke minuut. We kijken weer vooruit!  ♥

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gallery/helen

De wereld op z'n kop
Een verhaal over het helende effect van vertellen

 

27 juli 2019