Door mijn werk als interim communicatieprofessional werk ik voor verschillende organisaties. Na 22 jaar honkvast bij de Nationale Politie was dat een paar jaar geleden een hele ommezwaai. Eentje die verrassend goed bij me past, want ik hou ervan om steeds weer de nieuweling te zijn en met een frisse blik van buiten een organisatie tegemoet te treden. Niet zo gek dus dat mijn absolute lievelingsonderdeel van storytelling het vangen van verhalen is. Als ik bij workshops en trainingen vertel over de verschillende zakelijke toepassingen van storytelling, steek ik niet onder stoelen of banken dat het verhalen vangen ‘mijn lievelings’ is. 
 

Ik hou er namelijk van om te weten te komen wat er écht leeft en speelt in organisaties. Met een mooi woord noemen ze deze informatiestroom de onderstroom. De onderstroom staat voor mij gelijk aan de bestaande identiteit, het DNA van een organisatie. Deze wordt zichtbaar op het moment dat mensen zich veilig wanen om precies te vertellen wat ze denken, vinden en voelen. Vaak is de rookruimte een voorbeeld van een veilige plek, maar zeker ook de ruimte rondom een koffieautomaat óf door 1:1 met iemand ‘van buiten’ in gesprek te gaan. Iemand zoals ik! 
 

Keuze is reuze
Verhalen vangen doe ik heel vaak in opdracht en met verschillende doelen. Per definitie nooit zomaar. Denk aan probleemstelling, evaluatie, het corporate verhaal verrijken met persoonlijke ervaringen en/of het ophalen van gedeelde beelden en taal rondom een onderwerp …. De keuze is reuze. Vooraf stel ik een aantal verhaalvragen samen om het afgesproken doel te bereiken. Een verhaalvraag vraagt naar iets concreets en naar een emotie. Met een vraag als deze help je mensen letterlijk ‘op verhaal’ te komen. Annet Scheringa van The Story Connection heeft me dit geleerd en ik ben haar hier nog altijd dankbaar voor, want het werkt als een malle. 


Kijkje achter de schermen
Mijn ervaring is dat mensen in deze veilige setting hun hart openstellen. Ze vertellen zonder schroom waar ze trots op zijn, van wakker liggen, blij van worden of waar ze het schaamrood van op de kaken krijgen. Een betere kennismaking met een organisatie en de mensen die er werken kan ik me niet wensen. Ik dompel me zonder vooroordelen onder in een organisatie in de wetenschap dat ik alleen maar hoef te luisteren en door te vragen bij onduidelijkheden. Ik hoef er op dat moment helemaal niks van te vinden. Hoe relaxt en verfrissend is dat! 

 

Lessen
Hoe gek het ook klinkt, in dat bijzondere vacuüm van louter en alleen een verteller en een luisteraar wordt mijn wereld steeds groter. Ik leer hoe organisaties daadwerkelijk functioneren en dat kan soms in schril contract staan met het beeld dat ik eerst had. Ik leer van de mensen die ik spreek. Hoe zij omgaan met uitdagingen, hun inzichten en opvattingen. Soms staat een organisatiecultuur mijlenver van me af en toch kan ik genieten van de verhalen. Ik heb op deze manier met functies kennisgemaakt die me op het eerste gezicht niet bekoren, maar die wel interessant blijken te zijn. Wat ik ook zó bemoedigend vind is het gegeven dat heel veel organisaties met dezelfde vraagstukken worstelen. Gedeelde smart …

Al die lessen bij elkaar zorgen ervoor dat ik een enthousiaste en nuchtere storyteller ben en blijf. Ik zit niet op een roze wolk en ben ook niet zuur. Ik ben een vrolijke realist. Daarnaast is de kans relatief klein dat ik in een tunnelvisie beland nu ik ervaren heb hoeveel verschillende manieren er zijn om je organisatie te leiden, je personeel te werven en onder te dompelen in precies het juiste badje met normen en waarden óf je product in de markt te zetten. Ook hierin is de keuze reuze en daar hou ik van. Mijn wereld is daardoor niet zwart, wit of grijs, maar kleurrijk en dat vind ik een groot cadeau!

 

 

 

 

 

gallery/schermen

Een kijkje achter de schermen

Een verhaal over waardevolle kennismakingen

 

10 april 2019